India - dag 12, maandag 29 juli 2019

De jongens besluiten een rustdag in te lassen, dus Liesbeth en Aldo zitten met z’n tweeën aan het ontbijt. Jip en Storm blijven de hele dag aan het zwembad, waar ze in de ochtend een echte Indiase snack krijgen aangeboden. Mam, wat ga je aanbieden aan een zwembad als het warm is? Juist ja, geroosterde maiskolf. Hij bleek wel heel lekker te zijn.

We gaan vandaag naar het Mehrangarh fort dat hoog uittorent boven het hotel. Volgens de receptie kunnen we de achteruitgang van het hotel nemen en dan is het 500 meter lopen. Als wij dat zo eens bekijken lijkt ons dat een redelijke onderschatting. Maar daarnaast is het zo’n 100 meter stijging en daar hebben we bij deze temperaturen en vochtigheid niet zo’n trek in. We nemen dus een tuktuk.

Het is ongelooflijk maar al het water dat gisteren is gevallen en rivieren vormde in de stad, is verdwenen. De straten zijn weer droog, op een enkel poeltje na, en schoongespoeld. Hier en daar een hoop vuil maar dat ruimen ze zowaar op. De rit naar het fort duurt tien minuten en onderweg maken we een fotostop. Het fort is enorm groot en goed geconserveerd/ gerestaureerd. Gebouwd medio 15e eeuw en nooit veroverd, al zijn de inslagen van de kanonskogels tijdens een beleg door de maharana van Jaipur nog zichtbaar.

Gedurende anderhalf uur lopen we door het fort en inpandig paleis, dat over het algemeen leeg is maar wel mooi versierd. Indrukwekkende poorten en een drietal stijlkamers. Tot slot lopen we naar een klein Shiva tempeltje waar de Indiërs langskomen om te bidden. Veel kleurrijk geklede, vaak wat oudere dames gezien, die ons vriendelijk groeten maar dit keer niet met ons op de foto gaan. Misschien is dat alleen de moeite waard als de jongens er bij zijn?

We bellen Rakesh, die ons na een kwartiertje bij het fort komt ophalen. Toen hij hoorde dat wij voor de heenreis de tuktuk hadden genomen was hij verbaasd dat we hem niet hadden gebeld; hij was toch de chauffeur? Tsja, de bus kon toch niet tot het hotel komen dus dat had voor ons niet zoveel zin.

Na slechts een paar minuten rijden stopten we bij Jaswant Thada, een marmeren cenotaaf dat is gebouwd als een tempel en prachtig op een heuvel ligt. Binnenin is niet veel te zien, maar de buitenkant is mooi, ook vanwege de tuinen er om heen.

De laatste stop is bij een handel in stoffen, kleden en antiek. We hadden er eigenlijk niet zoveel zin in maar volgens Rakesh moesten we er echt even kijken. Hij zal wel commissie krijgen …. Goed dat we naar hem hebben geluisterd, want er waren prachtige items te zien. De vele regenval zorgde af en toe voor stroomstoringen in de stad, en ook toen we in de kelder van de winkel zaten viel die uit: een minuut lang was het aardedonker. Later in het hotel zou het ook gebeuren.

Na wat aankopen snel naar het hotel voor de lunch en een duik in het zwembad. Het weer zou de hele dag prachtig blijven, en het lijkt vandaag alsof het geen moesson tijd is.

Liesbeth, Jip en Aldo nemen aan het eind van de middag een spa behandeling (laagseizoen aanbieding: 90 minuten voor de prijs van 60) in een prachtige omgeving, het leek een klein soort tempel.

’s Avonds fijn buiten gegeten. Wij hebben deze vakantie een paar heerlijke dingen ontdekt: gemberdrankjes met munt, Marsala thee gemaakt van kaneel, gember, kardemom, kruidnagel, peper en honing, maar ook een soort deegballetjes gedrenkt in honing en dan warm (gilab jamun). Thuis eens proberen te maken. We realiseren ons dat we halverwege de vakantie zijn.

India - dag 11, zondag 28 juli 2019

Vandaag begint de dag met (lichte) regen. We moeten even twee nieuwe parapluutjes kopen; een hebben we ergens laten liggen en de ander heeft het begeven nog voor hij is gebruikt. We hadden ‘m gekocht van een souvenirverkoper op straat voor 400 roepies (zo’n 5 euro) wat dus achteraf veel te duur bleek. We zien op het nieuws dat in Mumbai gisteren een trein is vastgelopen in een door moessonregens veroorzaakte overstroming. Alle 900 passagiers konden uiteindelijk worden gered.

We zijn slechts twee nachten in het hotel geweest, maar het restaurantpersoneel kent onze voorkeuren. Onze vaste tafel is al bezet, maar het alternatief biedt ook een goed uitzicht op de stad. Liesbeth neemt van het ontbijtbuffet een schaaltje met naar het uitziet yoghurt met aardbeiensmaak. Het blijkt mierzoet te zijn en omdat ze het verder laat staan vraagt de ober wat er aan scheelt. Hij snelt vervolgens naar de keuken en even later komt er een nieuwe versie met 5% minder suiker. Omdat we het sneu vinden wordt het bakje gezamenlijk voor het grootste deel opgegeten. We constateren dat niet alleen de Arabieren maar ook de Indiërs veel suiker in hun gerechten verwerken.

We nemen afscheid van het personeel (die ons steevast groeten met gevouwen handen en het uitspreken van “Namaste”) en krijgen als afscheidskado een houten doosje met geurstokjes. Het was een fijn hotel.

Rakesh staat ons op de wal op te wachten en we rijden richting Jodhpur, ons einddoel van vandaag, na een rit van zo’n 260 km. Al snel buiten Udaipur rijden we door de groene bergen. De wegen zijn weer goed, vierbaans. Er is niet heel veel verkeer, en de meeste auto’s rijden in het midden van de weg als het kan, Rakesh ook. Na een uur slaan we af en nemen een smalle kronkelige weg de bergen in. Rakesh maakt eerst een stop voor het oppompen van de banden, en het wordt al snel duidelijk waarom dat is. Het wegdek wordt slecht en hier en daar liggen rotsen op de weg die zijn losgeraakt door de hevige regens van de afgelopen weken. We passeren een ander toeristenbusje dat van de weg is geraakt en half in het ravijn ligt. Hmm, toch niet ongevaarlijk hier.

De eerste stop na zo’n twee uur is de Jain tempel in Ranakpur. Het is in de 15e eeuw geheel in marmer gebouwd en is prachtig versierd, met beelden en motieven. Er zijn ook ruim 1400 rijkelijk bewerkte zuilen. We moeten op blote voeten en geheel gekleed, korte broeken en rokjes mogen niet. Gelukkig kunnen we kleding huren. Ook voor de camera’s moeten we betalen, daar wordt ook streng op gecontroleerd. In de tempel neemt een Brahma priester ons mee voor een korte rondleiding. De tempel is overweldigend mooi.

Daarna een lunch in een eenvoudige gelegenheid (tosti’s, biryani en naan brood) en we rijden weer verder richting Jodhpur. In een klein dorpje onderweg zien we een vuilnisbeltje waar een tiental varkens rondscharrelt. De weg is gelukkig weer wat beter geworden.

Al vrij snel gaat het harder regenen en de weg wordt een stromende rivier. In de plaatsjes waar we doorheen komen loopt het soms de huizen in, en brommers en auto’s rijden tot de assen in het water. Mensen doen rare dingen in deze omstandigheden: lopen midden op de weg, tegen het verkeer in rijden etc. Rakesh mompelt af en toe een verwensing en loodst ons veilig naar Jodhpur. Het hotel (RAAS Jodhpur) ligt in het oude centrum en is niet met de bus bereikbaar gezien de smalle straatjes. Wij en onze bagage worden daarom overgeladen in drie tuktuks, die zich daarna met hoge snelheid door de ondergelopen straten wurmen. Een spannende rit, die zo in een James Bond film had kunnen worden opgenomen.

Het hotel is verscholen achter een antieke gevel en is zeer modern op een zen-achtige wijze. Prachtig, en het wordt nog mooier als de avond is gevallen en de vele lichtjes zorgen voor een sprookjesachtige sfeer. Het hotel ligt aan de voet van een enorm fort dat hoog op de berg ligt en dat we morgen gaan bekijken. De medewerker die ons naar de kamer brengt vertelde dat een moskee in de buurt is en dat vanaf half vijf in de ochtend wordt opgeroepen in het gebed. Oordopjes worden van hotelwege verstrekt. Niet veel later horen we via de luidsprekers van de moskee de imam zijn boodschap verkondigen en het blijkt vlak naast het hotel te zijn. Benieuwd hoe we dat vannacht gaan ervaren.

We eten semi al fresco met Indiase en Europese gerechten en het was weer heerlijk. Weer een toplocatie. We zijn het allemaal eens dat het reisbureau uitstekende keuzes heeft gemaakt.

India - dag 10, zaterdag 27 juli 2019

Vanochtend nemen we na het ontbijt de watertaxi naar de wal, waar we worden opgewacht door Sunil, onze gids in Udaipur. Het is een leuke kerel, nog redelijk jong en telg uit een Brahmanengeslacht, de hoogste kaste in India en leverancier van priesters voor de Hindu tempels. Hij heeft voor een andere professie gekozen en is geschiedenis gaan studeren.

We beginnen met een korte wandeling naar het City Palace, een enorm paleis uit de 16e eeuw dat mooi ligt aan de rand van het meer en dat we goed kunnen zien vanuit ons hotel.

De maharadja die hier woonde en de naamgever was van Udaipur wordt hier maharana genoemd, omdat hij de enige Hindu vorst was die zich niet onderwierp aan de Moghul toen zij grote delen van Noord India bezetten. Sunil was hier duidelijk trots op.

Hert paleis wordt nog gedeeltelijk bewoond. De delen die zijn opengesteld zijn met elkaar verbonden door smalle gangetjes en trappen, om het mogelijke indringers zo lastig mogelijk te maken. Er waren aparte gedeelten voor de mannen en de vrouwen. Wederom mooie versieringen met veel spiegels, mozaïeken en tegeltjes waaronder zelfs een paar Delftsblauwe, die door de Portugezen waren meegenomen naar hun Indiase handelsnederzetting in Goa. Ook laat onze gids ons zien dat de film Octopussy van James Bond hier opgenomen is. Wij gaan die zeker thuis terugkijken.

Nadat we het paleis aan de andere zijde hadden verlaten kwamen we in het bruisende oude gedeelte van de stad terecht. Volgens Sunil wonen er maar 600.000 mensen, maar wij hadden vanuit het paleis een mooi uitzicht op de lager gelegen stad en dat aantal leek ons wat weinig. Zal wel weer het officiële aantal zijn. De volgende stop was een Hindu tempel, waarvoor we een hele steile trap moesten beklimmen. Dit was voor Liesbeth te uitdagend met haar hoogtevrees, zij en Storm bleven beneden. In de tempel was een gebedsdienst aan de gang, waarbij mannen en vrouwen in kleurrijke gewaden op de grond zaten, zongen, en muziek maakten. Erg leuk om te zien. Aan de aanwezigen werden stukjes banaan uitgereikt, maar Jip en Aldo bedankten; wie weet wie er met zijn vingers allemaal ingezeten had. Het gaat net zo goed met de gezondheid!

Liesbeth en Storm zagen weer regelmatig een koe voorbij komen op het drukke kruispunt. Het blijft toch een gek gezicht. Na nog een fotomoment met een paar vrouwen die bloemen verkopen vervolgen we de wandeling door de smalle straatjes, waar brommers en koeien door elkaar heen laveren. De koeien in de stad worden door de gemeenschap onderhouden, we zagen een vrouw met grote bossen hooi hier en daar een bosje neerleggen voor een koe. Anderen (waaronder onze gids Sunil) gaven haar wat geld. Daarmee kopen zij gras voor de koe. Zo worden de koeien in de stad gevoerd. Maar deze koe was voldaan, want na twee happen gras liep zij alweer verder. We zagen ook veel bedelaars, zowel mannen, vrouwen als kinderen. Sunil had een duidelijke mening over het inzetten van kleine kinderen als bedelaar, dat moest worden verboden. Publiek onderwijs in India is gratis en de kinderen krijgen voeding op school. Ouders die hun kinderen van school weghouden denken alleen aan zichzelf en staan de vooruitgang van het land in de weg. Ook vertelde hij dat er een gratis inentingsprogramma is in India.

Tot slot rijden we met de bus een klein stukje naar Sahelion ki Bari, een stadspark waar de nobele vrouwen van vroeger zich konden verpozen en baden. De mooie fontein die er staat werkte al een tijdje niet meer, vanwege de lage waterstand die de zwaartekracht waarop het systeem was gebaseerd frustreerde. Als bezienswaardigheid niet zo bijzonder.

We lunchen in het hotel en besteden het grootste deel van de middag met schaken, lezen en slapen. Liesbeth bezocht een waarzegger. Natuurlijk zal zij een lang en gelukkig leven hebben maar er waren ook wat aandachtspunten. Wij gaan het zien, 2023 wordt in ieder geval een zwaar jaar…

Om 16.45 uur weer terug naar de wal om ons in te schepen voor een boottocht op het meer. Nou daar was werkelijk geen bal aan. Echt een tourist trap: beetje varen en kijken wat wij vanaf de kant of vanaf het hotel al hadden gezien. Wij stopten bij een party eiland, waar regelmatig bruiloften zijn, maar vanavond niet.

Na 30 minuten varen en 30 minuten verplicht op het party eiland meert de boot weer aan de wal. Na even wachten op onze eigen boot zijn wij rond 18.30 uur weer in het hotel.

Aldo en Storm gaan nog even schaken. Jip gaat met een VPN verbinding Ajax - PSV kijken. Om 20.00 uur gaan wij aan tafel. Iedereen is blij dat wij Europees kunnen eten en wij nemen allemaal een Caesar salad. Daarna nog even buiten op het prachtige terras gezeten, wat gelezen en om 22.00 uur was het best voor ons. Wij kijken terug op een kleurrijk Udaipur, een mooie kleine compacte stad.