India - dag 10, zaterdag 27 juli 2019

Vanochtend nemen we na het ontbijt de watertaxi naar de wal, waar we worden opgewacht door Sunil, onze gids in Udaipur. Het is een leuke kerel, nog redelijk jong en telg uit een Brahmanengeslacht, de hoogste kaste in India en leverancier van priesters voor de Hindu tempels. Hij heeft voor een andere professie gekozen en is geschiedenis gaan studeren.

We beginnen met een korte wandeling naar het City Palace, een enorm paleis uit de 16e eeuw dat mooi ligt aan de rand van het meer en dat we goed kunnen zien vanuit ons hotel.

De maharadja die hier woonde en de naamgever was van Udaipur wordt hier maharana genoemd, omdat hij de enige Hindu vorst was die zich niet onderwierp aan de Moghul toen zij grote delen van Noord India bezetten. Sunil was hier duidelijk trots op.

Hert paleis wordt nog gedeeltelijk bewoond. De delen die zijn opengesteld zijn met elkaar verbonden door smalle gangetjes en trappen, om het mogelijke indringers zo lastig mogelijk te maken. Er waren aparte gedeelten voor de mannen en de vrouwen. Wederom mooie versieringen met veel spiegels, mozaïeken en tegeltjes waaronder zelfs een paar Delftsblauwe, die door de Portugezen waren meegenomen naar hun Indiase handelsnederzetting in Goa. Ook laat onze gids ons zien dat de film Octopussy van James Bond hier opgenomen is. Wij gaan die zeker thuis terugkijken.

Nadat we het paleis aan de andere zijde hadden verlaten kwamen we in het bruisende oude gedeelte van de stad terecht. Volgens Sunil wonen er maar 600.000 mensen, maar wij hadden vanuit het paleis een mooi uitzicht op de lager gelegen stad en dat aantal leek ons wat weinig. Zal wel weer het officiële aantal zijn. De volgende stop was een Hindu tempel, waarvoor we een hele steile trap moesten beklimmen. Dit was voor Liesbeth te uitdagend met haar hoogtevrees, zij en Storm bleven beneden. In de tempel was een gebedsdienst aan de gang, waarbij mannen en vrouwen in kleurrijke gewaden op de grond zaten, zongen, en muziek maakten. Erg leuk om te zien. Aan de aanwezigen werden stukjes banaan uitgereikt, maar Jip en Aldo bedankten; wie weet wie er met zijn vingers allemaal ingezeten had. Het gaat net zo goed met de gezondheid!

Liesbeth en Storm zagen weer regelmatig een koe voorbij komen op het drukke kruispunt. Het blijft toch een gek gezicht. Na nog een fotomoment met een paar vrouwen die bloemen verkopen vervolgen we de wandeling door de smalle straatjes, waar brommers en koeien door elkaar heen laveren. De koeien in de stad worden door de gemeenschap onderhouden, we zagen een vrouw met grote bossen hooi hier en daar een bosje neerleggen voor een koe. Anderen (waaronder onze gids Sunil) gaven haar wat geld. Daarmee kopen zij gras voor de koe. Zo worden de koeien in de stad gevoerd. Maar deze koe was voldaan, want na twee happen gras liep zij alweer verder. We zagen ook veel bedelaars, zowel mannen, vrouwen als kinderen. Sunil had een duidelijke mening over het inzetten van kleine kinderen als bedelaar, dat moest worden verboden. Publiek onderwijs in India is gratis en de kinderen krijgen voeding op school. Ouders die hun kinderen van school weghouden denken alleen aan zichzelf en staan de vooruitgang van het land in de weg. Ook vertelde hij dat er een gratis inentingsprogramma is in India.

Tot slot rijden we met de bus een klein stukje naar Sahelion ki Bari, een stadspark waar de nobele vrouwen van vroeger zich konden verpozen en baden. De mooie fontein die er staat werkte al een tijdje niet meer, vanwege de lage waterstand die de zwaartekracht waarop het systeem was gebaseerd frustreerde. Als bezienswaardigheid niet zo bijzonder.

We lunchen in het hotel en besteden het grootste deel van de middag met schaken, lezen en slapen. Liesbeth bezocht een waarzegger. Natuurlijk zal zij een lang en gelukkig leven hebben maar er waren ook wat aandachtspunten. Wij gaan het zien, 2023 wordt in ieder geval een zwaar jaar…

Om 16.45 uur weer terug naar de wal om ons in te schepen voor een boottocht op het meer. Nou daar was werkelijk geen bal aan. Echt een tourist trap: beetje varen en kijken wat wij vanaf de kant of vanaf het hotel al hadden gezien. Wij stopten bij een party eiland, waar regelmatig bruiloften zijn, maar vanavond niet.

Na 30 minuten varen en 30 minuten verplicht op het party eiland meert de boot weer aan de wal. Na even wachten op onze eigen boot zijn wij rond 18.30 uur weer in het hotel.

Aldo en Storm gaan nog even schaken. Jip gaat met een VPN verbinding Ajax - PSV kijken. Om 20.00 uur gaan wij aan tafel. Iedereen is blij dat wij Europees kunnen eten en wij nemen allemaal een Caesar salad. Daarna nog even buiten op het prachtige terras gezeten, wat gelezen en om 22.00 uur was het best voor ons. Wij kijken terug op een kleurrijk Udaipur, een mooie kleine compacte stad.